Renate uit de vorige eeuw

Links van de straat ontstaat een opstopping. Mensen staren naar boven, sommigen met de mond open, anderen wijzend, een bang aangelegde kijkt niet. Elvis steekt over en ontwijkt een bouwvakker, hopen zand en opgestapelde trottoirtegels.
Ze wil niet naar een kat kijken in een boom of een vliegtuig dat uitwijkt met bizarre gevolgen. Ze heeft een hekel aan kuddegedrag en loopt bars door. Zodra ze de hoek om is, kijkt ze de lucht in, stel je voor dat er een komeet voorbijtrekt en zij de staart moet missen? Het resultaat is teleurstellend en verontrustend tegelijk. Een vliegtuigje waar een spandoek achter volgt, stelt dansend de vraag, ‘Renate, wil je met mij trouwen?’

Het is volstrekt belachelijk om op zo’n indirecte manier iemand ten huwelijk te vragen, die man is vast bang om een afwijzend antwoord te moeten incasseren. Bovendien, wie noemt zijn kind Renate? Dat is zo’n naam uit de vorige eeuw die niemand meer wil dragen.
Het vliegtuigje maakt een loop, ze struikelt over een kabel. Mensen doen zo hysterisch als het om trouwen gaat. Spaargeld voor een droomdag gaat op aan een bruidsjurk waar een veel te groot lijf in wordt gepropt. De hele dag snakt zo’n vrouw naar lucht, het knorrende geluid voortgebracht door ademnood veroorzaakt kortsluiting in haar hoofd. Telkens als ze in de spiegel kijkt, ziet ze een varken met oorbellen in een roze jurk. Het liefst trekt ze de jeukende stof uit maar dat kan ze de gasten niet aandoen, die verwachten een stralende bruid. Naarmate de dag vordert lijkt de stof door alle happen en dranken steeds meer te krimpen. Kotsend zal ze later het feest verlaten, waarna de gasten het ervan nemen en losgaan op liedjes die het bruidspaar heeft uitgekozen. Dan komt er een playlist voorbij met muziek die niemand wil horen, herinneringen van het bruidspaar waar zij geen benul van hebben. De muziek luistert leeg, de gasten verdrinken de eenzaamheid omdat ze vrolijk horen te zijn op een huwelijk.
Ook de bruidegom verlaat vroegtijdig het feest op zoek naar zijn vrouw. Uren later vindt hij haar bij de Eerste Hulp, delen vlees van haar lijf vertonen rode open plekken omdat ze allergisch blijkt te zijn voor organza. De bruidegom, die zich al de hele dag in zijn leren onderbroek verheugt op de huwelijksnacht, houdt het niet meer. Hij raakt zogenaamd verdwaald in het grote ziekenhuis, en wisselt zijn vrouw in voor een call girl die hij onderweg naar huis regelt.

Huwelijksfeesten zijn vaak een schertsvertoning. Elvis ziet het bij vrienden van haar ouders. Die twee leken ook zo blij. Toch zat de bruidegom met haar te flirten en schoof hij later op de avond bij meerdere vrouwen aan, om vervolgens de hele nacht zoek te blijven.
Het is een egoïstische aangelegenheid, Elvis wil niet trouwen. Het lijkt haar een nutteloze verbintenis waarin dingen worden beloofd waaraan niemand zich houdt. Een ouderwetse treurigheid waar familie en vrienden zich verzamelen om momenten te delen. Dat wordt dan ook geroepen, ‘samen herinneringen maken’. Leuk hoor, om terug te denken aan de dag dat je man andere vrouwen veel leuker bleek te vinden.
Elvis maakte die avond een eigen feestje, kijkend naar mensen die dansten, vrouwen die met dubbele tong slisten en slingerend over de dansvloer zoefden. Mannen sjansten met Elvis, soms scheelde ze wel twintig jaar met zo’n man. Af en toe keek ze terug, diep en lang en stak ze haar tong uit. Huwelijken ontstaan soms uit verveling en gaan om diezelfde reden ook weer stuk.
Het vliegtuigje haalt allerlei capriolen uit, het mag van haar neerstorten, het is een aanslag op het welzijn van haar longen.
‘Hee Elvis!’ Steven loopt op haar af en geeft haar een kus.
‘Gaaf hè?’, zijn vinger wijst naar boven.
Elvis haalt haar schouders op.
‘Dat moet een coole gast zijn, als je zo’n groots gebaar voor iemand over hebt.’
‘Hij zet haar wel onder druk op deze manier.’
‘Vind je?’
‘Misschien heeft ‘ie iets goed te maken.’
‘Ik denk dat hij gewoon gek is op dat mens.’
‘Renate uit de vorige eeuw.’
‘Wat zou jij antwoorden?’
‘Ligt eraan wie de vraag stelt.’
Dit is een gevaarlijke opmerking.
Hij schuifelt zijn schoen heen en weer. ‘Je hebt gelijk, misschien is het wel een klootzak die gewoon zin heeft in zijn eigen feestje.’
‘Met zijn eigen playlist.’
‘Het is vast een patser.’
‘Wie wil er nou een grote vrouw in een te kleine jurk?’
Hij haalt een pluk haar uit haar gezicht. ‘Ik hap liever in een biertje, wat is daarop uw antwoord?’ Het vliegtuigje is verdwenen, het feest is voorbij, de straat is leeg. Wat kan haar het ook allemaal schelen, ze kan wel een biertje gebruiken. ‘Ja.’
‘Wat ja?’
‘Ja, ik wil!’



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s